Seçimlerim, hiçliğin ötesinden gelen bir bilinmezlik evreninde sağda ve solda.
Karardan önce bir aptallık yerleştirilmiş Tanrı tarafından ruhuma…
ya da mantığımın kurguyla yanlış olanlarına.
Seçimlerim sürekli aptalca; sağımda, solumda veya…?
Karşımdaki insanlık aptalca.
Yukarıdan gelen emirler aptalca.
Yeni dünya aptalca.
“Süphesizdir ki onun beni yaratırken verdiği karar aptalca.”
Reenkarnasyonum bin yıl öncesine dayanıyor olmalı ki bedenim yeni dünyada uyum sağlayamıyor.
“Akıllıların” sözlerine uyum sağlayamıyor aptal beynim.
Direnç edinememiş aklım kışkırtıcı sözlere…
Bedenim yeni dünyanın virüslerine bağışıklık sağlasa da.
Ben hâlâ aynıyım:
sağa sola savrulan bir seçim yığını,
kendi aptallığıyla boğuşan bir varlık.
Ve belki de en komiği şu:
Bütün bunların ortasında,
hala “doğru bir karar” varmış gibi davranıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder